CSU Eyalet Grubu Başkanı Alexander Hoffmann’ın açıklamasına göre, yasal emeklilik yaşından önce emekli olanların maaşlarından yapılan aylık kesinti yüzde 0,3’ten yüzde 0,4’e çıkarılmalı. Hoffmann, bu artışın artık kaçınılmaz olduğunu savunuyor. Yeni düzenlemenin 2027 yılında yürürlüğe girmesi hedefleniyor.

Altersentschädigung
Mevcut sistemde, emeklilik yaşından her ay önce emekli olanların maaşından yüzde 0,3 kesinti yapılıyor. Örneğin üç yıl erken emekli olan bir kişinin emekli aylığında yüzde 10,8 kalıcı kesinti uygulanıyor. Yeni öneri kabul edilirse bu oran yüzde 14,4’e yükselecek.

Bu değişikliğin arka planında ise hükümetin emeklilik sigortasına yaptığı katkıyı azaltma planı bulunuyor. Hükümet, 2027 yılında emeklilik sigortasına aktaracağı kaynağı daha önce öngörülen 1 milyar Euro yerine 3 milyar Euro azaltmayı planlıyor.

CSU’lu Hoffmann, erken emeklilik kesintilerinin artırılmasıyla bu tasarrufun bir bölümünün karşılanacağını ve emeklilik sigortası primlerinin öngörülenden daha fazla yükselmesinin önleneceğini söylüyor. Ancak 2028 yılında emeklilik sigortası primlerinin yüzde 18,6’dan yüzde 19,7’ye çıkması zaten bekleniyor.

CSU’nun hedefinde yalnızca erken emeklilik kesintileri de yok. Parti, 45 yıl sigortalı çalışmış kişilere tanınan kesintisiz erken emeklilik hakkının da değiştirilmesini istiyor. Bu hakkın tamamen kaldırılmasını ya da yalnızca özel ve zorunlu durumlarda tanınmasını isteyen CSU, bu uygulamayı milyarlarca Euro'ya mal olan bir sistem hatası olarak nitelendiriyor.

Ancak emeklilikte tasarruf tartışmasının bir de başka boyutu var: Milletvekillerinin emeklilik koşulları!

Almanya’da milletvekilleri, işçilerden farklı bir emeklilik sistemine tabi. Federal Meclis’te yalnızca bir yıl görev yapan bir milletvekili bile emeklilik hakkı kazanıyor. Her görev yılı için milletvekili maaşının yüzde 2,5’i oranında emeklilik hakkı birikiyor. Dört yıllık görev süresinin sonunda bu oran yüzde 10'a ulaşıyor. Milletvekilleri bu sistem kapsamında yasal emeklilik sigortasına prim ödemiyor.

Elbette iki sistemin hesaplama yöntemleri farklı. Ancak bu karşılaştırma, emeklilik sistemindeki ayrıcalıkları ve eşitsizlikleri sorgulamayı gerektiriyor.

Yıllarca fabrikalarda, inşaatlarda, hastanelerde ve temizlik işlerinde çalışan emekçilerden daha uzun süre çalışmaları, daha geç emekli olmaları ve daha fazla maaş kaybını göze almaları isteniyor. Peki, milletvekillerinin emeklilik ayrıcalıkları neden aynı tasarruf politikalarının konusu olmuyor?

Görünen o ki Almanya’da emeklilik söz konusu olduğunda fedakârlık hep çalışanlardan ve emeklilerden bekleniyor. Oysa emeklilik bir lütuf değil, yıllarca verilen emeğin karşılığıdır. Asıl soru şu: Tasarrufun yükü neden her defasında aynı kesimlerin omuzlarına bırakılıyor?