Ülkede 17,7 milyon kişi yoksulluk ve sosyal mahrumiyet riski altında, her dört emekliden biri yaşlılıkta yoksulluk tehdidiyle karşı karşıya. Her yedi çocuktan biri yoksul; 2 milyon kişi gıda yardımı için Tafel’lerin önünde kuyruk oluşturuyor. Ülke genelinde 55.000 öğretmen açığı bulunuyor ve Doğu Almanya’daki ücretler Batı’ya kıyasla hâlâ yüzde 30 daha düşük.

Bu tabloya rağmen, siyaset gündemini büyük ölçüde ırkçı AfD belirliyor. Parti, göç ve mülteci konularını sürekli öne çıkararak kamuoyunun dikkatini ekonomik ve sosyal adaletsizliklerden uzaklaştırıyor. AfD’nin asgari ücret artışına, grev hakkının genişletilmesine ve toplu sözleşme uygulamalarına karşı çıkması, işçi haklarına yönelik gerçek bir çözüm sunmadığını gösteriyor. Baden-Württemberg’de toplu sözleşme şartını kaldırmaya yönelik girişimi de bu tutumu pekiştiriyor.

AfD’nin politikaları, CDU/CSU gibi yerleşik partilerin desteğiyle zaman zaman somut sonuçlar da doğuruyor. Örneğin, mülk vergisinin yüzde 6,5’ten 5’e düşürülmesini öngören yasa tasarısı AfD’nin oylarıyla kabul edildi. Bu durum, partinin “adalet” söylemiyle çelişen bir tercih olarak değerlendiriliyor.

Göç tartışmaları ise Almanya’da yeni değil. Ülkenin bir “Göç Ülkesi” olduğu 2000’li yıllarda resmen kabul edilse de, toplumun önemli bir kesimi bu gerçeği hâlâ kabullenmiş görünmüyor. Oysa Almanya’ya göçün tarihi 19. yüzyılın sonlarına kadar uzanıyor.

Uzmanlara göre, yoksulluk, düşük ücretler, eğitimdeki açıklar ve sosyal adaletsizlikler çözülmedikçe AfD’nin popülist ve radikal söylemleri karşılık bulmaya devam edecek. Buna karşın, sendikalar ve ilerici kuruluşların bu sorunlara yönelik kapsamlı bir çözüm planı ortaya koyamadığı eleştirileri de dile getiriliyor.