1990'larda Almanya'da ırkçı şiddet dalgası görünür hale geldi: Saldırganlar, Mölln, Solingen ve Lübeck'te olduğu gibi, kundaklama saldırılarıyla uyuyan çocuklar da dahil olmak üzere Alman olmayan insanları öldürdü. Ayrıca sokak ortasında da çok sayıda yabancıya saldırıldı: örneğin Berlin'de neonazi bir kişi 1992'de bir süpermarketin önünde Vietnamlı Tu Van Nguyen'i bıçaklayarak öldürdü.
NSU terörü
Haziran 2000'de neo-Naziler Dessau'da Alberto Adriano'yu öldürdü ve aynı yılın Eylül ayında da Enver Şimşek neonazi örgüt NSU’nun ilk kurbanı oldu. Bunu, ırkçı neonazi örgüt tarafından dokuz insanın daha katledilmesi izledi. Ayrıca çok sayıda insanın yaralandığı bombalı saldırılar düzenlendi.
2009'da Dresden'deki bir mahkemede bir ırkçı Alman, duruşma sırasında Mısırlı Marwa El-Sherbini'yi bıçakla öldürüp kocasını ağır yaraladı. Fail daha önce bir çocuk bahçesinde kadına "İslamcı", "kaltak" ve "terörist" diyerek hakaret etmişti.
Yeni zanlı tipi
2015'ten bu yana, dünya çapında yeni fail tipi olarak karakterize edilen yeni bir ırkçı şiddet dalgası yaşanıyor. Radikalleşmiş failler kendilerini uluslararası bir "ırk savaşının" parçası olarak görüyor. Bu süreç 2011'de Utöya'da düzenlenen ve Norveçli Anders Breivik'in çoğu genç olmak üzere toplam 77 kişiyi öldürdüğü saldırıyla somutlaştı.
Temmuz 2016'da, Utöya'daki katliamın beşinci yıldönümünde, neonazi bir fail Münih'teki Olympia alışveriş merkezinde ve çevresinde dokuz kişiyi vurarak öldürdü. Saldırının sebebi uzun süre tartışıldı: Uzmanlar ırkçı arka plana dikkat çekerken, saldırı resmi olarak başlangıçta siyasi olarak kabul edilmedi. Saldırının Irkçı saikle işlendiği daha sonra resmi olarak kabul edildi.
Komplo efsaneleri saiki
Ekim 2019'da bir nazi, Halle'deki bir sinagoga saldırarak Yahudileri en önemli günlerinde katletmek istedi. Saldırı Yahudi düşmanlığı ve ırkçı saikle gerçekleştirilmişti: Stephan B., Yahudilerin kitlesel göçten ve "halk mübadelesinden" sorumlu olduğuna inanıyordu. Benzer komplo efsaneleri, Yeni Zelanda'daki (Christchurch, 50'den fazla ölüm) ve ABD'deki (El Paso dahil) ırkçı saldırıların da gerekçesiydi. Irkçı saldırganlar böylece bir referans sistemi oluşturdular: Politikacılara, Yahudilere, Müslümanlara ve mültecilere karşı kullanılabilecek komplo ideolojilerini paylaşmaya başladılar.
Şubat 2020'de ırkçı bir neonazi Hanau'da göçmen kökenli 9 insanı katletti.
Toplam sayı bilinmiyor
Almanya'da ırkçı nedenlerle katledilenlerin toplam sayısı tam olarak açıklanmadı. Sivil toplum kuruluşları ve medya, 200'den fazla insanın neonazi ırkçı saldırganlar tarafından öldüğünü varsayıyor. Ancak bunlar aynı zamanda neonazilerin siyasi muhalifleri, polis memurlarını veya evsizleri öldürdüğü vakaları da içeriyor.
"Die Zeit" ve "Tagesspiegel", 1990 ve 2018 yılları arasında neonazi ırkçı saldırılar sonucu en az 169 insanın öldüğünü yazdı. Ancak ırkçı saikle öldürülenlerin sayısının önemli ölçüde az olduğunu savunan Alman hükümeti ise bu saldırılar sonucu ölenlerin sayısını birkaç kez yukarı doğru düzeltmek zorunda kaldı.
Ölümle sonuçlanan saldırıların yanı sıra çok sayıda ırkçı saldırı da yaşandı: Örneğin Temmuz 2019'da Hessen'de bir ırkçı Alman Eritreli bir adamı ırkçı saikle vurdu. 55 yaşındaki ırkçı neonazi adam daha önce müdavimi olduğu birahanede bir mülteciyi öldürmek istediğini açıklamıştı.
Faşist örgütler, sadece kendi üyelerini değil, daha geniş bir kesimi katliamlara alet edecek kadar geniş boyutlu eylemlere çekebilecek oranda güçlenerek Alman parlamentosuna girdi.
Irkçılığa karşı olanların durumu
Hanau’daki ırkçı katliam ikinci yılında Almanya’nın birçok kentinde yapılan yürüyüş ve mitinglerle kınandı. Berlin, Hamburg, Braunschweig, Bremen, Hannover, Bielefeld, Dortmund, Köln, Essen, Geislingen, Frankfurt, Stuttgart gibi birçok kentte ırkçılığı lanetleyen binlerce insan, katliamın arkasındaki gerçeklerin aydınlatılmasını talep etti.
Iırkçılığı lanetleyenlerin ırkçılığın, faşist dünya görüşünün beslendiği yoksulluk, işsizlik gibi sorunlardan oluşan toprağı kurutmak için bir planının, örgütlenmesinin olmaması dikkat çekiyor. Protestolar ölülere ağlamaktan, nefretle haykırıp yumruk sallamaktan öteye geçmiyor.
